Ispred ulaza u portu pravoslavne crkve u ulici Vuka Karadžića nalazi se kapela posvećena Svetom Iliji. Na bunar, koji se nalazio do Drugog svetskog rata ispred kapele sa njene istočne strane, dolazili su ljudi od davnina. Kada je pored bunara napravljena prva bogomolja nema podataka, ali već krajem XVIII ili početkom XIX veka postoji kapela od dasaka, pokrivena šindrom.
Sadašnja kapela sagrađena je oko 1850. godine trudom nekog čobanina Ilije Križana. Po legendi on je bio bolestan i u snu mu se javio Sveti Ilija. Rekao mu je da se umije vodom sa vodice.
Kada je prezdravio, čobanin, koji nije imao porodice, reši se na zidanje kapele u znak zahvalnosti svetitelju za spasenje. Posvetio je Svetom Iliji sa rečima “Ja Ilija on Ilija”.
Kapela je obnovljena 1891.godine i novom ogradom ograđena. Te godine je pravljen i kameniti put i tada je smetala, ali crkvene vlasti nisu dozvolile njeno rušenje.
Sa strane druma je belim kamenom oivičena i ciglom patosana. U unutrašnjosti kapele je po sredini izidano uzvišenje “časna trpeza” na kome se, u to vreme, na lepom zastiraču nalazila ikona Svetog Ilije. Iznad ikone o pojedinačnim praznicima gorelo je kandilo.
Ljudi su početkom XX veka “ vodici kod Svetog Ilije” najviše dolazili o crkvenoj slavi, a u manjem broju preko godine, čim proleće grane.
Na razglednici Stare Pazove iz 1910.godine pored srpske pravoslavne crkve vidi se mala kapela ograđena tarabom, pokrivena šindrom.
U apsidi kapele je mali četvrtasti prozor. Između kapele i crkve nalazio se bunar sa drvenom kućicom. Voda se vadila na točak.
Odlukom Vlade Republike Srbije 05 broj 633-609/98-32 od 20. februara 1998. godine Vodica Svetog Ilije u Staroj Pazovi je utvrđena za spomenik kulture.
